Er waren eens een klein meisje, twee fiere ouders en een lieve grote broer...

 

Mercedes.

Mama Joyce en papa Christopher.

En Samuel.

Wat zouden we hier graag vertellen dat zij lang en gelukkig leefden.

In werkelijkheid ging het anders.

Mercedes kwam, na precies negen maanden in mama's buik, perfect gezond ter wereld. 

Buiten alle verwachtingen om overleed zij, zes dagen na haar geboorte. In de armen van haar mama en in het bijzijn van haar papa en grote broer Samuel. 

Samuel was op dat moment 2,5 jaar oud. Een pienter kereltje, die heel veel vragen had over de dood van het zusje waarnaar hij zo verlangd had. Thuis trachtten mama en papa, ondanks hun eigen immense verdriet, zo open mogelijk om te gaan met alles wat er door Samuels hoofdje spookte. 

Ondersteund door psychologe Katleen gingen we met Samuel in proces.

Samuels vragen kwamen, werden beantwoord en bleven komen. En wij volgden zijn ritme.

Zo ging het in onze thuiscontext.

 

Daarbuiten...

In de buitenwereld echter merkten we dat er schroom, angst of ontkenning ontstond wanneer Samuel zijn zus ter sprake kwam. De dood bleek iets te zijn waar de meeste mensen zich liever niet mee bezighouden.

Dit raakte ons als ouders zo ontzettend, dat we hier 'iets' mee wilden doen. Samen met een aantal andere ouders, hulpverleners en ervaringsdeskundigen betreffende het thema rouw, staken we de koppen bij elkaar.

Mercedes was gestorven.

Levensles van Mercedes werd geboren.