'Rouw is het antwoord dat iemand geeft op het verlies van iets of iemand waar een betekenisvolle relatie mee bestaat. Dit is een aanpassingsproces aan een verander(en)de realiteit, binnen in ons en rondom ons, waardoor we het verlies geleidelijk aan integreren in onze identiteit of verweven in ons levensverhaal.'

Johan Maes, rouwtherapeut

 

Wanneer er een geliefde sterft kunnen er allerlei dingen door je heen gaan.  Je kan je boos voelen. Of machteloos. Verdrietig. Verdoofd. Of bang. Je kan denken dat het leven zonder je geliefde geen zin meer heeft. Je kan je futloos voelen, of soms net heel energiek. Misschien ben je opgelucht. Je hebt hernieuwde energie om verder te gaan met je eigen leven.

Al deze reacties zijn normaal. Rouw is namelijk een warboel aan emoties, gedachten en gedragingen.

Vroeger dacht men dat je vier  'stadia' moest doorlopen, de zogenaamde 'rouwtaken' en dat je rouw daarna voorbij was.

Tegenwoordig weten we dat rouw niet zomaar voorbijgaat door hard te werken. Soms blijft rouw heel lang aanwezig in je leven. Soms ook niet. Maar altijd wordt jouw rouw na verloop van tijd een stukje van jezelf. Het gaat bij je horen. 

Ook bij kinderen is dit zo.